piątek, 16 maja 2014

Co w trawie piszczy

Dekada misyjności niebawem zawita w naszym Kościele. Fajna sprawa, tylko kilka trudności trzeba przeskoczyć. Pierwsza organizacyjna, przecież diaspora to nie Ukraina. Przez dziesięć dni na liturgię czy jakieś inne zajęcia związane duchowym przeżywaniem Dekady nie wielu się zjawi. Faktycznie ta pierwsza przeszkoda jest nie do przejścia. Brak możliwości przeżycia dekady w dziesięciu wyznaczonych dniach nie zamyka nam możliwości.

Dziesięć misyjnych niedziel!!! Zadania, które przypisane są do każdego dnia będą realizowane przez najbliższych 10 niedziel. Zaczynając od święta Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa. Oprócz pobożnego kazania na temat, każdy dostanie przygotowany tekst rozważań i szerszy materiał na temat misyjnej postawy w Kościele. Czy się uda, zobaczymy.

Panie w twoje ręce polecam pomysły moje, zrób z nich coś dobrego.

A to już nowy numer

З радістю повідомляємо що у продажі появився черговий номер ВАРТИМЕЯ – часопису молодих греко-католиків. Після першої зустрічі і динамічного піднесення, сьогодні вирушаємо в дорогу. Заклик Ісуса Христа “Ідиза мною” (Мт 9, 9) є другим кроком, який робимо після досвіду зустрічі зі Спасителем. Він нас підводить, на Його слово Вартимей встає та вирушає в дорогу до Царства Небесного. Це є мета Вартимея і кожного з нас як християнина. Однак дорога не є легкою. На цій дорозі на певно будуть відбуватися дивні речі. Тому християнин має визначитися за ким іде на тій дорозі та хто є його провідником у життя вічне? Подорож відбувається в конкретному часі і просторі. Час найближчих днів це – ПІСТ. Час змагань і перемог, а перш за все нової нагоди до зустрічі. До зустрічі приводять настакож ті, які стояли поруч з Героями на Майдані. У Душі Майдану прочитаєте про сучасних Вартимеїв, Матеїв, Іванів і інших апостолів, які бадьорились і відважно пішли за Христом, щоб нести присутність Його Царства між переслідуваними. Дорога не проста, тому потрібна належна підготовка, а дивлячись на один день з життя семінаристів побачимо, що підготовчий час Апостола не простий. Хоча може систематизований, то саме порядок в житті найважче зберігати. На завершення Дороговказ для всіх нас, щоб ішли ми добрим шляхом і всі разом зустрілись у місці, де намє болізні ні печалі, ні зітхання, але життя безконечне. Часопис можна придбати на сайті.

http://eprasa.pl/news/bartymeusz/2014-06-30
Через кілька днів також в друкованій формі при парафіях Греко-Католицької

Церкви в Польщі.
о. Павло Поточний

czwartek, 13 lutego 2014

НОВИЙ ЧАСОПИС МОЛОДИХ ГРЕКО-КАТОЛИКІВ

Vartymei-01У Ваші руки може потрапити цікавий часопис для молодих людей. Його назва – «Вартимей». Чим він оригінальний ? На його сторінках пишуть люди, яким менше 30 років! Старшими (але до 40) є тільки священики! ;-) Коли хочеш побачити світ очима молодих віруючих, не бійся – відкрий очі ! Будемо раді, коли завдяки електронній версії часопису дорога «Вартимея» до студентів, молодих подружжів чи нашої діаспори стане коротшою. Для кращого розуміння нас сусідами-поляками деякі статті надруковані й польською мовою. Віримо, що читач, якому більше ніж 40 років, матиме добру нагоду відчути себе молодшим, коли подивиться на світ очима Юнака з-під Єрихону.

piątek, 17 stycznia 2014

Praca i modlitwa

Śniegowisko i mrozisko. Łopata z miotłą zatańczyły na betonowych schodach. Czasu Pan dał wiele na przemyślenia i modlitwę. Jednak przy robocie przychodzi wiele dobrych myśli. Dobrze, że w parafii jest duży plac do odśnieżania :)

czwartek, 9 stycznia 2014

НЕДУЖИХ ІЗЦІЛИ, ЛІКАРЮ ДУШ І ТІЛ



Нездужає хтось між вами? Хай прикличе пресвітерів церковних і хай вони помоляться над ним, помазавши його олією в ім'я Господнє, і молитва віри спасе недужого, та й Господь його підійме. (Якова 5:14-15)

            Молитва, є першим і основним моментом, коли людина зустрічається з Богом. То її вчать нас батьки, зглибляємо її тайни у шкільному віці. Має вона ставати більш свідомою і зрілою у дорослому житті. Молитва у іншому значенні це голосіння до Бога. Кожний з нас голосить у різних життєвих обставинах, менш в радісних, частіше у болю і терпінні. Одним з моментів, коли наша молитва здається бути дуже інтенсивною і гарячою,  є недуга тілесна. Хвороба різного "калібру" спонукує нас кликати до Бога про допомогу. Придивляючись Святій літургії, побачимо що в єктеннях прохання про здоров'я з'являється кілька разів. У молитві після освячення дарів, священик потиху молиться "Помяни Господи, тих, що плавають і подорожують, недужих, страждаючих, полоненних і спасіння їх", а у прохальній єктенії останній благальний виголос звучить "Християнської кончини життя нашого, безболісної, бездоганної, мирної, і доброго одвіту на Страшному суді Христовому просім."

niedziela, 5 stycznia 2014

З РІЗДВОМ ХРИСТОВИМ!!! Z BOŻYM NARODZENIEM!!!


Нашим Владикам Митрополиту Івану, Владикам Володимирові і Євгену,
Священикам співбратам у священичому служінні
Братам Монахам і Сестрам Монахиням
Дорогим Парафіянам Ольштина, 
приятелям в Перемишлі,
 усім друзям по цілому світі, 
найближчому нашому серці родині


ХРИСТОС РАЖДАЄТЬСЯ!!!!

Завтра Святий Вечір, будемо сідати до столів вдивляючись у ясла в Вифлиємі, з відки приходить Добра Новина. 

Бог родиться для нас! Для кожної людини доброї волі, яка не боїться питати про своє майбутнє і щирим серцем шукає Бога! 

Нехай наш Господь Бог, який родится в тілі, Ісус Христос буде Світлом життя і розуміння буття в світі. 

Нехай ніхто не почувається самітним, бо з нами Бог, розумійте народи!!! А якщо з нами Бог Всемогучий, то хто проти нас!? 

Нехай жодна біда, лихо, самітність, хвороби і переслідування, не закриють нам Світла Правди і Надії Життя - нашого, Новонародженого, Живого Бога Ісуса Христа! 
Він для нас,Він з нами;

СЛАВІМ  ЙОГО!!!


о. Павло Поточний з родиною

* * *
Drodzy wierni, którzy "w domu po polsku mówicie i poczuwacie się do polskiej narodowości"*, a zechcieliście przeżywać spotkanie z Bogiem w naszej wschodniej tradycji, pragnę i w Waszym języku Wam ogłosić radosną nowinę

CHRYSTUS SIĘ RODZI!!!

Jutro Wigilia Bożego Narodzenia, zasiądziemy do stołów patrząc w kierunku Betlejem, skąd przychodzi do nas Dobra Nowina. Bóg się nam rodzi! Dla każdego człowieka dobrej woli, który nie boi się pytać o swoją przyszłość i szczerym sercem szuka Boga! 

Niech nasz Pan Bóg, który rodzi się ciałem, Jezus Chrystus będzie Światłem życia i rozumieniem naszego istnienia w świecie. Niech nikt nie czuje się samotnym, bo z nami Bóg zrozumcie narody!!! A jeżeli z nami Bóg Wszechmogący, to kto przeciwko nam!?

Niechaj żadna bieda, zło, samotność, choroby i prześladowania, nie zgaszą w nas Światła Prawdy i Nadziei Życia - naszego, Nowo narodzonego, Żywego Boga Jezusa Chrystus! 
On dla nas, On z nami; 

WYCHWALAJMY GO!!!

Ks. Paweł Potoczny z rodziną

*(List Metropolity Andrzeja Szeptyckiego do wiernych Grekokatolików Polaków)

sobota, 28 grudnia 2013

LIST PASTERSKI HIERARCHÓW KOŚCIOŁA GRECKOKATOLICKIEGO W POLSCE NA ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA 2013 PL-UA



РІЗДВЯНЕ ПОСЛАННЯ ВЛАДИК УГКЦ У ПОЛЬЩІ
Всечеснішим і Високопреподобним Отцям,
Преподобним Монахам і Монахиням, Дорогим Братам і Сестрам!

Не бійтесь, бо я звіщаю вам велику радість,
що буде радістю всього народу: сьогодні народився вам
у місті Давидовім Спаситель, він же Христос Господь.
І ось вам знак: Ви знайдете дитя сповите, що лежатиме в яслах.
Лк. 2, 10-12
Христос Рождається!
Дорогі в Христі Брати і Сестри!
Настав святковий час Христового Різдва, яке дає людині відчуття, що сьогодні небо схиляється до землі, що Бог приходить до людини. Це подія в історії людства, супроти якої жодна людина не може бути байдужою. У дохристиянських часах про можливість приходу божества в людську дійсність люди могли лише мріяти, тому видумували її легендарні сценарії. Сьогодні ця мрія стає реальністю та доторкає кожного з нас, бо Христос прийшов на світ у людському тілі, щоб відкрити дорогу до спасіння кожній людині. Стихира на литії з Великого повечір’я висловлює це у промовистий спосіб: «Нині Бог прийшов на землю, людина ж на небо вийшла».
Коли Божий Син прийшов на світ у бідному вифлеємському вертепі, засвідчили про це небо, земля і всесвіт. На небі появилась ясна зоря, яка вказала мудрецям зі Сходу дорогу до новонародженого Царя. Переляканим і збентеженим пастирям небесні ангели сповістили радісну новину про народження Царя всесвіту: «Сьогодні народився вам у місті Давидовім Спаситель, він же Христос Господь» (Лк. 2, 11). Й одні, і другі поспішили до Вифлиєму, щоб поклонитися Богові у людському тілі. Як для мудреців зі Сходу, так і для пастирів це була незвичайна нагода віддати поклін від віків очікуваному Цареві.

czwartek, 19 grudnia 2013

День духової віднови в Архикатедральному Соборі в Перемишлі

Сьогодні, у день Святого Миколая Мир Ликійського Чудотворця для вірних Архикатедральної парафії  св. Івана Хрестителя в Перемишлі провів я день духовної віднови, який є підготовкою усіх вірних до хіротонії о. Митрата Євгена Поповича - владики номіната, довголітнього пароха парафії. Сьогодні багато вірних скористало з таїнства покаяння, щоб з чистим серцем заносити молитви до Бога в наміренні нашої Церкви. Ось слово, яке я виголосив сьогодні в Соборі Івана Хрестителя в Перемишлі.


Всесвітліший отче Митрате Євгене - Владико номінате,

Всечесніші отці,

Преподобні сестри,

Дорогі Брати і Сестри.

 

Слава Ісусу Христу.

 

Сьогодні у день, коли наша Церква згадує пам’ять Святого Миколая, Мир Ликійського Чудотворця, перемиська церква духово підготовляється до хіротонії – єпископських свячень. Хіротонія це подія, яка для Церкви має особливе значення, є це передання Апостольської влади над Божою спадщиною черговому поколінню людей. У спільному служінні владик Христової Церкви відображається Апостольське наслідництво, у якому доторкаємо безпосередньо Сина Божого Ісуса Христа. Ким є єпископ у Церкві? Що його характеризує і які перед ним завдання?

poniedziałek, 2 grudnia 2013

BMW - bierny, mierny, ale wierny, czy może uosobienie Bożego posłuszeństwa?

W ostatnim czasie kilkukrotnie słyszałem o kapłanach, którzy jeżeli otwarcie nie sprzeciwiają się swoim biskupom czy przełożonym, są markowymi samochodami BMW. Jednak w dobie Papieża Franciszka być BMW nie wypada. Maluszek, najwyżej renualt megane II kombi :) Media obiegła kolejna informacja, że jeden z kapłanów opuścił, tym razem zakon, a nie kapłaństwo. Problem jednak ten sam, co w wielu innych przypadkach odejść kapłańskich - duża indywidualność i brak posłuszeństwa.

Nad biurkiem, przy którym pracuję, powiesiłem swoje wyznanie wiary, które złożyłem w dniu święceń kapłańskich. Każdego dnia przypomina mi dzięki komu jestem kapłanem. Dzięki Bogu Wszechmogącemu i Kościołowi, a w Kościele biskupom, którzy dzielą się darem kapłaństwa z innymi, jestem kapłanem. Apostoł Paweł w liście do Hebrajczyków wskazuje właściwą drogę w posłuszeństwie "17 Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać sprawę z tego. Niech to czynią z radością, a nie ze smutkiem, bo to nie byłoby dla was korzystne. " (Hbr 13, 17). Posłuszeństwo nie jest tylko kwestią korzyści, ale jest przede wszystkim kwestią wiary. Bo Syn Boży był posłuszny swemu Ojcu do końca i nie wątpił w Jego moc. Choć zapewne się bał, ale nie wątpił. Wierzył do końca i był posłuszny po krzyż!!!

Każdy może mieć swoje spojrzenie na tę kwestię, ale ja obieram opcję Syna Bożego. Panie daj siłę wytrwać , bo "Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną." (Ps. 23, 4)

Panie zmiłuj się nad nami grzesznymi Twoimi sługami.

o. Paweł

piątek, 29 listopada 2013

Film, który zniszczył gender studies w Norwegii - polskie napisy!

Prezentujemy tu pierwszy z 7 filmów, które przeorały opinię publiczną w Norwegii. Mamy nadzieję, że zadziała również w Polsce, gdzie już na 8-miu uniwersytetach wykłada się tę pseudo-naukę. Portal rebelya.pl podjął się wykonania polskich napisów do filmów, które będziemy kolejno pokazywać. Naszych czytelników prosimy o jak najszersze rozpowszechnianie filmu, szczególnie wsród środowisk naukowych. Film na Rebelyi w ciągu paru dni osiągnął prawie 15000 wejść. Spróbujmy razem tę oglądalność znacznie zwiększyć.

Najpierw recenzja Sulfura z Salonu 24.

Harald Eia to komik rozpoznawalny w Norwegii. Nikt go nie brał na poważnie, gdy zaczynał poważną serię filmów dokumentalnych "Hjernvask", w tłumaczeniu wymowne:

czwartek, 28 listopada 2013

«Що таке секуляризація?»

На титульній сторінці цього номера до словосполучення «виклик секуляризації», напевно, варто було б додати знак питання, оскільки з явищем секуляризації не все так просто, як видається на перший погляд. Це читач зрозуміє після ознайомлення з тими матеріалами, які ми пропонуємо. Майже неможливо дати однозначну і вичерпну відповідь на запитання «Що таке секуляризація?». Процеси, які зазвичай охоплюють цим терміном, неможливо звести до одного знаменника. Вони відрізняються залежно від країни та суспільства, яке в ній живе. Відповідно й наслідки тих процесів різні. Прикладом може бути хоча б Франція з її програмоюlaïcité (жорсткої світськості) та Німеччина, де держава не уникає відносин із Церквою.

Пилипівка — піст перед празником Христового Різдва

«Покайтеся, бо наблизилося Небесне Царство.
Приготуйте Господню дорогу, вирівняйте стежки Його».

(Мат. 3, 2-3)
Хто ближче приглянеться нашому церковному рокові, той чітко завважує, що наша Східня Церква до великих і світлих празників завжди приготовляється коротшим чи довшим постом. Маємо великий і святий піст перед празником Пасхи. Маємо одноденні пости перед деякими празниками. Маємо багатоденні пости перед празником св. Апостолів Петра й Павла та празником Успіння Пречистої Діви Марії. Маємо вкінці довгий піст перед празником Христового Різдва. Цей празник, як і празник Пасхи, належить до найбільших празників у році, тому і його піст творився на взір пасхального посту, і навіть носить назву Чотиридесятниці. Тож погляньмо на його історію, час тривання та завдання.

wtorek, 26 listopada 2013

Ks. Biskup-Nominat Eugeniusz Popowicz spotkał się z Papieżem Franciszkiem



Po zakończeniu Pontyfikalnej Liturgii, której przewodniczył Wielcebłogosławiony Świętosław na głównym ołtarzu Bazyliki św. Piotra w Rzymie, ukraińskich pielgrzymów przywitał Papież Franciszek. Wierni na przywitanie zaśpiewali Papieżowi hymn "Niech będzie błogosławione imię Pańskie!" i oklaskami.

Papież udzielił Apostolskiego Błogosławieństwa i poprosił, aby pamiętano o Nim w modlitwach. Papież zszedł do wiernych aby przywitać się z nimi osobiście. W Boskiej Liturgii w Bazylice uczestniczył biskup-nominat ks. mitrat Eugeniusz Popowicz, który w obecności Patriarchy Świętosława zamienił z Papieżem Franciszkiem kilka zdań, także przekazał pozdrowienia od wiernych oraz duchowieństwa Archidiecezji Przemysko-Warszawskiej. Papież udzielił błogosławieństwa dla biskupa-nominata Eugeniusza Popowicza, zwracając się do niego "Niech Bóg błogosławi Was i Waszą pastwę w służbie biskupiej! Wielu łask życzę i Bożej opieki!". Papież udzielił także błogosławieństwa dla obecnego ks. mitrata Bogdana Pracha, kapłana archidiecezji Przemysko-Warszawskiej, rektora Ukraińskiego Katolickiego Uniwersytetu we Lwowie.

Bazylika św. Piotra. Rzym. 25-11-2013
cerkiew.org

poniedziałek, 25 listopada 2013

Co robi chrześcijanin wsiadając do samochodu?

Suchar na początek :)
Co robi chrześcijanin wsiadając do samochodu? Wkłada kluczyk do stacyjki.
Gdyby na tym zakończyć, to rzeczywiście suchar. Jednak pójdźmy dalej co powinien zrobić jeszcze, oprócz zapięcia pasów,  ustawienia fotela i lusterek? Co odróżnia chrześcijan, wierzących w Jezusa Chrystusa i oddających się pod Jego opiekę, od niewierzących, ateistów czy myślących inaczej?

Panie Boże, oto wsiadłem do samochodu. Czy Ty to widzisz? Na pewno tak, bo jesteś wszędzie. Mam zamiar wyjechać z garażu, i muszę wykazać się zaufaniem do innych kierowców. Tak zaufaniem ograniczonym, ale to także zaufanie. Jednak Tobie ufam bardziej. Niech moja uwaga będzie skupiona na tym co trzeba. Daj mi bystre oko i rozmowy tylko przez zestaw głośnomówiący. Daj mi dostrzegać pieszych przy przejściach i wskazówki licznika przy ograniczeniach. Ty jesteś Bogiem także na drodze nie ja. Bądź ze mną w tej chwili próby mojej wiary. Ojcze nasz (...) bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi ...

Grekokatolicy dekanatów elbląskiego i olsztyńskiego modlili się za ofiary Wielkiego Głodu

IMG_0209

23 listopada, w przed ostatnią sobotę miesiąca na całym świecie odbywają się uroczystości upamiętniające ofiary Wielkiego Głodu na Ukrainie w latach 1932-1933. Tego dnia we wszystkich krajach świata, gdzie mieszkają Ukraińcy organizowane są spotkania, konferencje, wystawy poświęcone systematycznej i zaplanowanie akcji niszczenia narodu przez władze ZSRR. Kolektywizacja, która była przyczyną konfiskaty największego urodzaju od lat dla chłopów ukraińskich, spowodowała śmierć milionów niewinnych dzieci, kobiet, mężczyzn. Najważniejszymi chwilami wszelkich działań na rzecz upamiętnienia ofiar Ukraińskiego Hołodomoru są wspólne spotkania na modlitwie. Wierni zbierają się w kościołach, świętych miejscach, przy krzyżach czy tablicach upamiętniających ofiary wielkiego głodu.

W 80-tą rocznicę tej tragedii największe na Warmii i Mazurach uroczystości modlitewne w intencji ofiar odbyły się na ścieżkach warmińskiej kalwarii w Głotowie k. Dobrego Miasta. Około pół tysiąca wiernych grekokatolików wraz z kapłanami z elbląskiego i olszyńskiego dekanatów, o godz. 12.30 zebrali się przy kościele kalwaryjskim. Pod przewodnictwem dziekana olsztyńskiego ks. mitrata Jana Łajkosza wyruszyli na drogę męki Pańskiej. Przy kapliczkach-stacjach drogi Krzyżowej czytano rozważania przemyskiej poetki Ulany Krawczenko, która poezją wyraziła wielki ból, cierpienie, ale także nadzieję Zmartwychwstania.

Тихо! В Найсвятішій Тайні
сам Христос говорить нам:
— Залиши журби звичайні,
Тихо йди — все вище… там…

Cicho! W Najświętszej Tajemnicy
sam Chrystus mówi do nas:
- pozostaw troski zwyczajne?
Cicho idź – zawsze wyżej… tam…

W pochodzie modlitwy i zadumy przedstawiciele parafii nieśli chleb, wiązankę zboża i zapalony znicz. W czasie drogi między stacjami do nieba unosiło się wołanie modlitwy Jezusowej: „Jezusie, Jezusie, Synu Boży zmiłuj się nad nami!” oraz prośby o wstawiennictwo Najświętszej Bogurodzicy: „Maryjo, Maryją módl się za nas”. Na zakończenie Drogi Krzyżowej do obecnych ze słowem zwrócił się ks. Paweł Potoczny. Nawiązując do przeczytanych rozważań, powiedział „był czas gdy trzeba było milczeć o tragedii Wielkiego Głodu, był czas gdy nikt o niej nie chciał słyszeć, a nawet i uwierzyć w nią. Bo trudno jest uwierzyć w to, że w czasie największego urodzaju można umrzeć z głodu. Jednak dzisiaj także i my musimy stanąć w ciszy, lecz nie ze względu na wydarzenie, ale w modlitewnej ciszy pochylając się nad ofiarami, pamiętając o nich. Bo na ich cierpieniu wyrosła niepodległość i wolność, i wyrasta nowe życie. Przynieśliśmy dzisiaj ten chleb, którego im zabrakło. Za każdym razem gdy będziemy dzielić się chlebem, pamiętajmy o tych, którzy cierpieli i cierpią z powodu jego braku.” Nie tylko pamięć, ale także i żal ma powodować zaduma nad codziennym życiem: „Ile to chleba wyrzucamy każdego dnia? Ile razy ominęliśmy głodnego, który poprosił o chleb? Ofiary Wielkiego Głodu na Ukrainie są dla nas wyrzutem sumienia tych wszystkich głodnych, których mijamy codziennie. I za to prośmy Boga: Panie zmiłuj się nad nami!”

Є крім буденщини і другий світ…
Є царство духа, є душі простір…
Крім послуху рабів — є волі чин…
В прохожості своїй, людино,
на цій землі ти тільки піліґрим…
І все тут тільки суєта суєт…

Jest oprócz teraźniejszości i drugi świat…
Jest królestwo ducha, jest duszy przestrzeń…
Oprócz posłuszeństwa niewolników – jest wolności działanie…
W swoim przemijaniu, człowieku,
na tej ziemi jesteś tylko pielgrzymem…
I wszystko tutaj to marność nad marnościami…

Ostatnim akordem modlitewnego spotkania była Panachyda, nabożeństwo za zmarłych i śpiew Wicznaja Pamjat`, Wieczna Pamięć; w czasie trwania tej modlitwy kapłani rozłamali chleb i podzielili się nim z wiernymi.

Prośmy Wszechmogącego Boga, aby tego chleba nikomu nie brakowało!!!

ks. Paweł Potoczny
Foto: Ewa Miecznikowska
IMG_0220IMG_0084
IMG_0080IMG_0099
IMG_0121IMG_0110
[1] Уляна Кравченко, Тихо в Найсвятішій Тайні, в. Твори, Торонто 1975, s. 530.
[2] Уляна Кравченко, «Anno Santo», в: Твори, Торонто 1975, s. 529.

Papież zachęcił ukraińskich katolików do budowania jedności wewnątrzkościelnej i ekumenicznej

Ukraińscy grekokatolicy, przybyli ze swej ojczyzny i innych krajów, zgromadzili się dziś w bazylice watykańskiej, gdzie od pół wieku czci się w jednym z bocznych ołtarzy ciało św. Jozafata Kuncewicza. Na początku XVII stulecia, w 1623 r., poniósł on śmierć męczeńską za jedność katolików obrządku wschodniego z Rzymem. Stało się to w Witebsku na Białorusi, wchodzącej wtedy w skład polsko-litewskiej Rzeczypospolitej. Eucharystię dla ukraińskich i także białoruskich pielgrzymów sprawowali przy ołtarzu Konfesji nad grobem św. Piotra greckokatoliccy biskupi z Ukrainy i diaspory rozproszonej po świecie. Przewodniczyli kijowsko-halicki arcybiskup większy Światosław Szewczuk i prefekt Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, kard. Leonardo Sandri.

Po liturgii do bazyliki przybył Papież, który powitał obecnych ukraińskim pozdrowieniem Sława Isusu Chrystu – „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!”. Franciszek przypomniał, że relikwie św. Jozafata, zakonnika reguły bazyliańskiej, umieszczono 22 listopada 1963 r. z woli Pawła VI w ołtarzu św. Bazylego, nieopodal grobu św. Piotra. Męczeński arcybiskup Połocka Jozafat zabiegał z całych sił o jedność Kościoła. Jego wspomnienie ma nas zachęcać do budowania kościelnej komunii przez współpracę, uczenie się od siebie nawzajem i wspólne wyznawanie wiary.

„Towarzyszy nam w tej drodze i stanowi jej centrum Jezus Chrystus, Pan Zmartwychwstały – mówił Franciszek. – To pragnienie komunii zachęca nas, byśmy starali się rozumieć drugiego i szanować go, a także przyjmować i dawać upomnienie braterskie. Drodzy bracia i siostry! Najlepszy sposób uczczenia św. Jozafata to kochać się między sobą oraz kochać jedność Kościoła i jej służyć. Wspiera nas w tym również odważne świadectwo tak wielu męczenników nowszych czasów, którzy są wielkim bogactwem i wielkim wsparciem dla waszego Kościoła. Życzę, by głęboka komunia, którą pragniecie codziennie pogłębiać wewnątrz Kościoła katolickiego, pomagała wam budować mosty braterstwa także z innymi Kościołami i Wspólnotami kościelnymi na ziemiach ukraińskich i w innych miejscach, gdzie wasze społeczności są obecne”.

Dziś wieczorem 29 greckokatolickich biskupów z Ukrainy i z ukraińskiej diaspory gości w polskiej ambasadzie przy Stolicy Apostolskiej. Przyjmuje ich ambasador Piotr Nowina-Konopka.

ak/ rv


Tekst pochodzi ze strony http://pl.radiovaticana.va/
strony Radia Watykańskiego

Patriarcha Świętosław przewodniczy Boskiej Liturgii w Bazylice św. Piotra



W poniedziałek, 25 listopada 2013 r., w dniu wspomnienia św. Jozafata Kuncewicza, Arcybiskupa Połockiego, wg kalendarza juliańskiego, Ojciec i Głowa Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego Wielcebłogosławiony Świętosław Szewczuk, za specjalną zgodą Biskupa Rzymu Papieża Franciszka, przewodniczył Pontyfikalnej Liturgii św. Jana Chryzostoma na głównym ołtarzu Watykańskiej Bazyliki Świętego Piotra w 50-tą rocznicę złożenia relikwii św. Jozafata, męczennika za jedność Kościoła, w głównej świątyni Kościoła Katolickiego.

W raz z Wielcebłogosławionym Świętosławem koncelebrowali Najświętszą Ofiarę Kardynał Leonardo Sandri, Prefekt Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, prawie wszyscy biskupi Synodu Biskupów UKGK, biskup Milan Szaszik, eparcha Mukaczowski, przedstawiciele innych Kościołów sui iuris i stolicy Apostolskiej. W gronie ponad 200 kapłanów biorących udział w Eucharystii znaczną cześć stanowią duchowi synowie świętego Jozafata - ojcowie zgromadzenia Bazylianów, do którego należał święty Jozafat, wraz z protoarchimandrytą o. Genezijem Wiomarem, OSBM. We wspólnej modlitwie bierze udział kilka tysięcy pielgrzymów z Ukrainy, Białorusi, Litwy, Italii oraz innych krajów świata. Boską Liturgię zaśpiewał chór Papieskiego Kolegium Wschodniego. Obecni otrzymali na pamiątkę obrazki z podpisem świętego Jozafata z jego pierwszej biografii z 1625 r., reprodukcję krzyża z katedry we Włodzimierzu Wołyńskim, przed którym modlił się Jan Kuncewicz, przyszły święty, oraz fotografię relikwii świętego, które spoczywają pod ołtarzem świętego Bazylego w bazylice Świętego Piotra.

Ze względu na udział w Liturgii pielgrzymów z wielu krajów, ewangelię odczytano w ukraińskim, białoruskim oraz włoskim językach.

Homilia Wielcebłogosławionego Świętosława (ukr.): RealAudioMP3 

Po zakończeniu Świętej Liturgii do zgromadzonych pielgrzymów ze słowem zwrócił się Ojciec Święty Papież Franciszek.
Należy podkreślić, że wyłączne prawo odprawiać Boską Liturgię na głównym ołtarzu Watykańskiej Bazyliki ma Biskup Rzymu, oraz ci, którym osobiście Papież udzieli takiego przywileju. 

Tekst ze strony: http://uk.radiovaticana.va/
Tłum. ks. Paweł Potoczny

niedziela, 24 listopada 2013

LIST PASTERSKI

W dniu dzisiejszym czytaliśmy w naszych parafiach List Pasterski Synodu Biskupów UKGK. List czytamy w cerkwiach w j. ukraińskim. Poniżej autorskie tłumaczenie (nie oficjalny). W liście podsumowanie Roku wiary oraz ogłoszenie dekady misyjności w UKGK. Zapraszam do lektury.

o. Paweł


LIST PASTERSKI
Synodu Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego
do wiernych i wszystkich ludzi dobrej woli

Otrzymacie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was,
i staniecie się moimi świadkami w Jeruzalem,
 w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi. (Dz 1, 8)[1]


Drodzy w Chrystusie!
Od 11 do 28 sierpnia bieżącego roku w Kijowie odbywał się Synod Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. Przybyli na niego biskupi UKGK[2] z Ukrainy i diaspory, a także pasterze odpowiedzialni za naszych wiernych w Rosji, Kazachstanie, Grecji oraz Białorusi. W czasie trwania obrad i rozważań na modlitwie odczuliśmy, że Duch Święty wzywa dziś nasz Kościół, aby z nową siłą głosić Słowo Boże, zarówno tym, którzy są już  wiernymi naszego Kościoła, jak też i tym, którzy oczekują na przyjęcie chrztu w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Pan wzywa nas, ucząc każdego współczesnego człowieka, zachowywać wszystko to, co nam przekazał Boski Nauczyciel (por. Mt 28, 19-20)[3]
Ta apostolska służba, świadomość tego, że jesteśmy posłani przez Chrystusa aby dzielić się naszą wiarą, jest zadaniem wszystkich ochrzczonych w imię Trójcy Najświętszej.  Dzisiaj wszystkim dzieciom naszego Kościoła trzeba na nowo rozpalić w sobie ogień Ducha, za słowami Chrystusa: "Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i bardzo pragnę, aby już zapłonął" (Łk 12, 49). Natomiast Apostoł Paweł ostrzega: "Nie gaście Ducha!" (1 Tes 5, 19).
Duch Święty zstąpił na apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy. Napełniwszy się Duchem, nie bali się oni już więcej być świadkami Chrystusa. Każdy wierzący chrześcijanin, otrzymawszy tego samego Ducha Świętego w sakramencie Bierzmowania, jest powołany do tego, aby nie zatrzymywać tego daru tylko dla siebie (aby go nie zgasić), ale ma za zadanie coraz to mocniej rozpalać płomień osobistej wiary w Boga, dzieląc się z innymi: rozdmuchując ogień Ducha Świętego w sercu tego, kto wyrzekł się swojej wiary albo oddalił się od Chrystusowego Kościoła; darując ten ogień temu, kto jeszcze go nie otrzymał; rozgrzewając i oświecając serce tego, kto cierpi chłód i błąka się w ciemności niewiedzy o miłości kochającego Boga-Ojca.
W tych dniach podsumowujemy Rok wiary, który przeżyliśmy, jako dzieci Chrystusowego Kościoła, odpowiadając na wezwanie Ojca Świętego, a jednocześnie dobiegają końca dni jubileuszu Chrztu Rusi-Ukrainy. Świętując te istotne wydarzenia, na nowo uświadomiliśmy sobie, że wiara, dla nas Ukraińców, była zawsze wspólnym fundamentem, - niezachwianą siłą Bożą, która 1025 lat temu, dzięki opatrznościowej i miłej Bogu decyzji św. równego apostołom księcia Włodzimierza uczyniła nas narodem powszechnym, nieodłączną częścią jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego Kościoła. Wiara była także tą siłą, która pozwoliła naszemu narodowi  wytrwać w trudnych czasach próby, tak więc powtarzając za świętym Janem Teologiem możemy wyznać z wdzięcznością: "A tym zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara" (1 J 5, 4).
Nasz Ukraiński Kościół kończy ten rok szczególnej Bożej łaski w Rzymie, świętują złoty jubileusz przeniesienia relikwii naszego wielkiego świętego - Męczennika Jozafata Kuncewicza - do bazyliki Świętego Piotra apostoła. Patrząc na przykład tego wielkiego świętego i innych nowych męczenników i świadków wiary XX wieku, uczymy się od nich cenić, ten wielki skarb, dar świętej wiary oraz naszą przynależność do świętego Kościoła Powszechnego, który nasz Boski Zbawiciel zbudował na skale Piotra, jak również dawać świadectwo naszej wiary w świecie współczesnym, przekazując ją dzieciom i dzieląc się nią e wszystkimi, którzy szukają i potrzebują zbawiającej Łaski Bożej.
Dlatego dzisiaj, stojąc przed grobem świętego Jozafata w bazylice Świętego Piotra w Rzymie i łącząc się duchowo z całym naszym Kościołem, my wszyscy "jednym sercem i ustami" zanosimy dziękczynne modlitwy przed ołtarz Najwyższego, dziękując Mu za wszystkie łaski, które otrzymał nasz Kościół w ciągu minionych stuleci, a w szczególności - za łaskę wierności Chrystusowi w trudnych chwilach dziesięcioleci prześladowań w minionym stuleciu. Fakt, że nasz Kościół zdołał przetrwać w tych nadzwyczajnie trudnych okolicznościach, nie był naszą ludzką zasługą, a przede wszystkim darem Pana Boga, Który nie dopuścił, aby potęga piekła pokonała Jego Kościół (por. Mt 16, 18)[4]. Tę siłę Bożej Łaski rozumieli świadkowie wiary. Nie było przypadkiem, że pierwszymi słowami, które wypowiedział błogosławiony biskup-męczennik Mikołaj Czarnecki po powrocie z zesłania do Lwowa, była pieśń chwały Pana "Ciebie Boga wysławiamy!". Niech będzie wysławiony Pan nie tylko w wielkiej liczbie męczenników i świadków wiary minionego wieku, - niech On będzie wysławiony w życiu każdego wierzącego dzisiaj, nich będzie wysławiony i we współczesnej historii naszego ukraińskiego chrześcijańskiego narodu!
Aby wiara w naszym narodzie nie zgasła, my, chrześcijanie, mamy zachowywać ją żywą w naszych sercach, rodzinach i wspólnotach parafialnych, tak aby ona, jak to światło, postawione na świeczniku (por. Mt 5, 15)[5], pokazywała drogę do Boga innym ludziom. Jeżeli człowiek prawdziwie i głęboko wierzy, to odczuwa wewnętrzną potrzebę dzielenia się swoją wiarą, przekazywania jej innym. Słów modlitwy przed Komunią świętą nie można oddzielić od siebie: "Wierzę Panie i wyznaję...". Wiara zawsze jest powiązana z jej wyznawaniem przed innymi ludźmi. Chrystus naucza: "wierząc we Mnie. Jak mówi Pismo: z Jego wnętrza popłyną strumienie wody dającej życie" (J 7, 38)[6]. Człowiek, który wiarą jest złączony z Bogiem - źródłem żywej wody Ducha Świętego, ma naturalną potrzebę, pragnienie aby pojednać wszystkich ludzi z Bogiem. Jak nie możliwym jest zatrzymać nurt bystrej rzeki, tak samo i niemożliwym jest zatrzymać świadectwo wiary, misyjny zapał chrześcijanina i jego osobistej potrzeby dzielić się swoją wiarą z bliźnimi.
Jak pokazała historia Kościoła, na tej drodze świadectwa wiary mogą przytrafić się przeszkody i zagrożenia. Dzisiaj, w czasach zadeklarowanej wolności religijnej, niebezpiecznym zjawiskiem, które doprowadza do wyrzeczenia się wiary w Chrystusa, jest przekonanie, że bycie chrześcijaninem odbywa się wyłącznie na płaszczyźnie życia osobistego. Często wiarę w Boga chce się przedstawić jako prywatną sprawę człowieka, - sprawę, która nikogo innego, oprócz mnie osobiście, nie powinna dotyczyć. Według takiego rozumowania, wierzącemu można odmówić prawa do publicznego wyznawania swojej wiary. Jednakże i sam wierzący, poddany zewnętrznym okolicznościom czy ze strachu przed możliwym wyśmianiem z boku świata, wstydzi się przyznać, że jest chrześcijaninem. Nie ma odwagi być świadkiem wiary ani słowem, ani działaniem. Postępując w taki sposób naraża się na niebezpieczeństwo utraty wiary. Kto nie dzieli się swoją wiarą, ton systematycznie wyrzeka się jej. Chrystus mówi: "Kto bowiem wstydzi się mnie i mojej nauki przed tym pokoleniem wiarołomnym i grzesznym, tego i Syn Człowieczy będzie się wstydzić, kiedy wraz ze świętymi aniołami przybędzie w blasku chwały swojego Ojca" (Mk 8, 38).  Dlatego będąc świadomymi tej Chrystusowej zapowiedzi, pragniemy, aby w życiu każdego syna i córki UKGK rozpalił się ogień żywej wiary, i aby ten ogień zaczął być przekazywany przez naszych wierzących innym ludziom w porywie misyjnym. 
Podobnie jak Duch Święty w dniu Pięćdziesiątnicy wzmocnił apostołów i posłał ich głosić Ewangelię, On także dzisiaj posyła i nas do ludzi, - posyła do nieochrzczonych, oddalonych od Boga i Kościoła, dając nam misję pójść i uczynić uczniami Chrystusa wszystkie narody. Chrystus, niejako podkreśla nadzwyczajność tej misji: "Oto Ja was posyłam jak owce między wilki" (Mt 10, 16), - i jednocześnie uspokaja: "Nie bój się, mała trzódko, bo spodobało się waszemu Ojcu dać wam królestwo" (Łk 12, 32). Wypełniając tę misję, musimy, podobnie jak apostołowie, "wyjść na zewnątrz" i pójść na spotkanie z innymi, - wyjść poza granice swojej tradycji, narodu, rodziny, aby spotkać się z człowiekiem innej wiary, dziećmi innych narodów i kultur, a w końcu, z naszymi sąsiadami. Jeżeli my, napełnieni misyjnym duchem, zaczniemy tak postępować, to ze zdziwieniem zobaczymy, że ci "inni" już od dawno na nas czekają. Otóż słowo wiary ma szczególne znaczenie tam, gdzie w słowach zwątpili, a działająca miłość ożywia to, co obumarło na skutek  obojętności i bez naszej pomocy nie odżyje.
Nasze misyjne kroki mają być skierowane nie tylko do ludzi dalekich od Chrystusa i Kościoła, ale i do "swoich", ochrzczonych, ale nie praktykujących swojej wiary. Ich także mamy przyprowadzić do Chrystusa. Nasze świadectwo wiary duchowo pokrzepi naszych ochrzczonych braci i siostry, przypomni im ich chrześcijańskie korzenie, pomoże wzrastać w wierze dzięki naszemu świadectwu prawdziwego życia chrześcijańskiego.
Jednak pierwszym i najważniejszym miejscem, gdzie ma być wiernie zachowany i przekazany skarb świętej wiary, są nasze rodziny. Chcemy szczególnie podkreślić, że pierwszymi nauczycielami wiary dla dzieci są ich rodzice. Nikt: ani kapłan, ani siostra zakonna, ani katecheta - nie może zamienić rodziców w wypełnieniu tego świętego obowiązku, który przyjęli na siebie w dniu Chrztu swoich dzieci - wychować ich na dojrzałych chrześcijan, zdolnych żyć na co dzień przykazaniami Ewangelii, zgodnie ze słowami zachęty, które wypowiedział kapłan, przekazując zapaloną świeczkę rodzicom chrzestnym: "Przyjmij tę płonącą świecę i staraj się przez całe swoje życie oświecać się światłem wiary i dobrych uczynków, kiedy przyjdzie Pan, mógł, żebyś mógł w świetle wyjść jemu na spotkanie i ze wszystkimi świętymi niczym niezabroniony wejść do niebiańskiego Pałacu jego chwały i królować z nim po wieki". Dlatego przypominamy ojcom i matkom, dziadkom i babciom, że najcenniejszym darem, który mogą i powinni dać  swoim dzieciom i wnukom na drogę w dorosłe życie, jest dar żywej wiary. Ten dar przecenić trudno, bowiem od niego zależy życie doczesne, oraz zbawienie wieczne waszych dzieci i wnuków. "Bo - powiemy słowami Sługi Bożego metropolity Andrzeja, - cóż jest warte takie życie, które nie prowadzi do zbawienia?! Naprawdę mówię wam: lepiej ten krótki czas na tym świecie przeżyć w smutku i cierpieniu, a po  śmierci dostąpić wiecznego szczęścia, niż tych kilka lat na tym świecie przeżyć w niewiadomo jak wielkich bogactwach, szczęściu i sile, a po śmierci być wykluczonym od wszelkiego błogosławieństwa i być skazanym na wieczny płacz! "Jaką korzyść będzie miał człowiek, jeśli zdobędzie cały świat, ale straci swoje życie?" (Mt 16, 26)"
Aby wesprzeć każdego wiernego naszego Kościoła w dzieleniu się swoją wiarą, rozpalić w sobie duch misyjności, Synod Biskupów naszego Kościoła postanowił we wszystkich naszych parafiach ogłosić Dekadę misyjną, do aktywnego włączenia się w jej przeprowadzenie wzywamy wszystkie dzieci Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego - duszpasterzy, braci i siostry zakonnych i was, umiłowani w Chrystusie świeccy. Dekada będzie odbywała się każdego roku w ciągu dziesięciu dni między świętami Wniebowstąpieniem Pańskim a Zesłaniem Ducha Świętego. Podobnie, jak apostołowie w tych dniach przebywali na modlitwie, aby "przyodziać się w siłę z wysokości" w dniu Pięćdziesiątnicy, tak i my przebywając na modlitwie będziemy odkrywać się na "siłę z wysokości", dzięki której będziemy wypełniać działania misyjne, które napełni Duch Święty i pobłogosławi Kościół.
Dobiega końca Rok wiary, ogłoszony przez Kościół Powszechny i przez nasz partykularny Kościół. Ale kontynuujemy nasze życie wiarą. Niech  łaskawy Pan błogosławi każdego z nas, aby nasza wiara nie malała, ale żyjąc w łasce Bożej, mogli i naszych braci utwierdzać w wierze (por. Łk 22, 32 )[7]. Niechaj nasza Przewodniczką na drogach wiary będzie Najświętsza Bogurodzica i wszyscy święci i sprawiedliwi ukraińskiego narodu!
Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, i miłość Boga-Ojca, i jedność Ducha Świętego niech będą z wami wszystkimi.

W imieniu Synodu Biskupów
Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego
+ Świętosław


Dano w Kijowie,
przy Patriarszym Soborze Zmartwychwstania Pańskiego
 14 listopada 2013 roku Bożego,
 w dniu Świętych cudotwórców Kosmy i Damiana.


Tłumaczenie: ks. Paweł Potoczny
Współpraca redakcyjna: ks. dn Piotr Siwicki




[1] Wszystkie fragmenty Pisma Świętego podawane za: Pismo Święte, Starego i Nowego Testamentu, Święty Paweł 2008.
[2] Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego.
[3] Mt 28, 19-20; Idźcie więc i pozyskujcie uczniów we wszystkich narodach! Udzielajcie im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego! Nauczajcie ich, aby zachowywali wszystko, co wam nakazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata.
[4] Mt 16, 18; Ja zaś mówię tobie, że ty jesteś Skałą. Na tej Skale zbuduję mój Kościół, a potęga piekła go nie zwycięży.
[5] Mt 5, 15; Nie zapala się też lampy po to, by ją schować pod garncem, lecza stawia się ją na świeczniku, żeby świeciła wszystkim, którzy są w domu.
[6] Ze względów językowych występuje różnica w numeracji wersetów. Co nie zmienia ich znaczenia. Tłumacz podaje dłuższy fragment wersetów Pisma. J 7, 37-38: W ostatnim, najbardziej uroczystym dniu świąt, Jezus wstał i zawołał z mocą: Jeśli ktoś jest spragniony, niech przyjdzie do mnie i pije, wierząc we Mnie. Jak mówi Pismo:  Z Jego wnętrza popłyną strumienie wody dającej życie"
[7] Łk 22, 32: Ja jednak modliłem się za ciebie, abyś nie utracił swojej wiary. A ty, kiedy się nawrócisz, umacniaj twoich braci.